Zadelpijn

Dit weekend ben ik met een groep vrienden van mijn Scoutinggroep wezen fietsen in Friesland. Het idee was om vanuit Sneek op de fiets langs de elf steden van de gelijknamige tocht te rijden. Nou is dat een hele afstand, zelfs op de fiets, dus we zouden per dag niet meer dan 60 - 80 km afleggen. "Dat kan iedereen", had een van de meer ervaren fietsers in de groep ons verzekerd.

De mensen die wel vaker langere afstanden fietsen hadden hun eigen rijwiel meegenomen, maar hoewel mijn fiets goed voldoet voor ritjes binnen de stadsgrenzen van Amsterdam, had ik er weinig vertrouwen in dat ik op dat ding heel Friesland door zou komen. Gelukkig had het organiserende comité daar al rekening mee gehouden en vast het adres van de lokale fietsenverhuur opgezocht.

Op zaterdagochtend begaven we ons dus vol goede moed naar het centrum van Sneek, om even een paar prachtige toerfietsen uit te zoeken. Daar aangekomen bleken we helaas toch niet met alles rekening te hebben gehouden. Fietsen hadden ze, maar huren voor de zaterdag en zondag zat er niet in. De winkel was namelijk op zondag dicht en dus moesten de fietsen op zaterdagavond of op maandag worden teruggebracht. Niet direct wat we in gedachten hadden. Uiteindelijk bleek gelukkig de beheerder van de camping waar we ons tentenkamp hadden opgeslagen ook nog een paar fietsen te hebben staan die we wel mochten huren, waardoor toch nog iedereen twee dagen lang Friesland kon doorkruisen.

Mijn gehuurde stalen ros was weliswaar niet de meest moderne toerfiets, maar hij voldeed allicht beter dan mijn eigen fiets zou hebben gedaan. Desalniettemin kreeg ik gaandeweg steeds meer last van zadelpijn, totdat ik - in de buurt van Stavoren - nauwelijks meer normaal op mijn zadel kon zitten. Helaas voor mij was in deze tocht Stavoren zo'n beetje het verste gelegen punt vanaf onze thuisbasis, en we moesten natuurlijk ook nog terug! Een van de ervaren fietsers in het groepje bood toen gelukkig aan om van fiets te wisselen, en toen ik eenmaal op een lekker zacht sportzadel zat werd de pijn direct een stuk minder.

Een andere leuke accessoire waar mijn tijdelijke rijwiel van was voorzien was een kilometerteller, en met één blik daarop was duidelijk dat onze tocht in ieder geval niet binnen de 60 km zou blijven. Al snel gingen we ook over de 70 km-grens heen en toen het 80 km-punt in zicht kwam heb ik even overwogen om op te geven en me op te laten halen door het busje van het proviand-team. Maar de anderen wilden van geen opgeven weten, en omdat ik natuurlijk ook mijn mannelijke trots heb en niet als enige wilde afstappen, zat er niets anders op dan de rit af te maken. Toen we uiteindelijk weer bij de camping arriveerden hadden we er ruim 95 km op zitten en was het zachte sportzadel inmiddels ook een kwelling voor mijn tere achterwerk geworden! Op zaterdagavond heb ik dan ook voornamelijk gestaan.

Gelukkig was ik niet de enige die de rit iets teveel van het goede had gevonden, en op zondag besloten we dan ook om de tocht te beperken tot een retourtje Bolsward, een afstand van ongeveer 30 km. Meer had het ook niet moeten zijn voor mij, want op het moment dat ik 's ochtends opstapte deed mijn gevoelige bips alweer pijn en na 30 km voelde ik me haast net zo als na 95 km de vorige dag.

Uiteindelijk heb ik in twee dagen meer dan 120 km gefietst en 7 van de 11 Friese steden aangedaan (Sneek, IJlst, Sloten, Stavoren, Hindeloopen, Workum & Bolsward). Enigszins trots ben ik natuurlijk wel op deze laatste sportieve prestatie, maar ik vermoed dat ik daar pas echt met volle teugen van zal genieten als zitten niet meer zo'n pijn doet! Morgen stap ik in de auto voor een rit naar Gent, om daar een cursus voor mijn werk te volgen. Ik vermoed dat ik dan wel ga uitvinden hoe lekker mijn autostoel nu eigenlijk zit. Misschien moet ik onderweg maar ergens stoppen om een lekker zacht kussentje aan te schaffen...